Author Archives: Elizabeth van den Dries

Hond in de boom

Djekky en de strandpalen

Op een middag in de zomer ontmoetten zij elkaar voor de deur van het dierenasiel. Het meisje en het vuilwitte hondje. Ze keken in elkaars ogen en zagen slingers en kaarsjes, FEEST!

Het meisje wilde al heeeeeel lang een hond. Maar de moeder zei: “nee, nee, nee.” Het meisje verzamelde handtekeningen. Ze plakte het huis vol hondjes en schreef erbij:  “IK KRIJG EEN HOND”. Op een ochtend zat de moeder op de wc. Ze voelde iets kriebelen aan haar billen. Zelfs daar, op de rand van de wc bril, plakten de letters, IK KRIJG EEN HOND. De moeder sprong in de lucht en er knalde iets in haar hoofd, als een ballon waar een gaatje in geprikt wordt….. Ze schreeuwde heel hard: “JAAAAAAAAAAAAAAAAA!” Het woord plapte en plopte uit haar mond en klonk als een raket die naar de maan vliegt. De moeder hield van schrik haar hand voor haar mond. Had iemand haar gehoord?

Hondje verhuisde uit het dierenasiel met het meisje en de moeder mee naar zee. Hij ging in bad en het witte schuim werd zwart. Hondje wou de baas zijn in huis, de hele dag liggen, op schoot, op de bank en in bed, en eten, heel veel eten en knuffelen dag en nacht. De moeder zei: “Weg, ik wil geen hond op de bank en niet op mijn schoot”. ‘s Avonds schoof ze de mand met het slapende hondje naar de slaapkamer van het meisje. Op haar tenen sloop ze weg. Op het moment dat ze neerplofte op de bank stond hondje weer voor haar. Zijn staartje kwispelend en zijn ogen smekend: “Mag ik bij jou zitten en laat jij mij uit? Ik moet zo nodig!”

De moeder zuchtte diep. Pakte haar zeejas, oorwarmers, strandlaarzen en liep met hondje een rondje. Bij ieder paaltje een plasje. Bij ieder grasje een geurtje. Dit ging uren duren. De moeder stampte met haar laarzen op de grond. Ze keek op haar horloge. “Tijd.” “Kom.” Hondje keek verbaasd. “Tijd?” De moeder rukte hard aan de riem, hondje vloog in de lucht en landde hoog in een boom. Ze zuchtte diep, klom en klom en plukte hond van een tak alsof hij een appel was. Ze hield hem stevig in haar armen en voelde hoe hij haar hart veroverde.

Het meisje ging naar school. Hondje mocht niet mee. Daar ging de moeder met hondje aan de riem, vier keer per dag, hard lopend naar het strand, de kapper, de groenteboer, de tandarts. Hondje huilde heel hard als hij alleen thuis moest blijven. Hij voelde zich zo alleen en was bang dat zijn baasjes nooit meer terug zouden komen. Ze vonden voor hem een oppas. Oma hondje. Oma hondje was lief, knuffelde en vertelde verhalen. Ze liep met kleine pasjes achter hem aan tot bij de vuurtoren en terug. Ze zochten schelpjes en maakten een zandkasteel. Na school en in het weekend speelden meisje en hondje. Ze renden achter de bal. Ze stoeiden, en ze leerde hem kunstjes; zit en spring en lig.

Op een warme dag in een zomer had het meisje plots rode ogen. Ze kriebelden alsof er mieren in rondliepen. En ze nieste. Een keer, twee keer, duizend keer. De dokter zei: “Je bent allergisch.” Het meisje wilde dit niet horen. Ze wilde niet ziek zijn van haar hondje. Ze bedacht een plannetje, ze zou met hondje op het balkon gaan wonen, of op het strand waar de wind de hondenharen weg blaast. Ze vroeg haar mama, de buren, familie en vrienden. Niemand wist een oplossing. Op een dag in de herfst fietste meisje met hondje en mama naar het dierenasiel. Hondje huilde. Meisje huilde. En de moeder? Zij huilde emmers vol tranen. Ze knuffelden en gaven kusjes en zeiden tot ziens en je blijft voor altijd in mijn hart. Hondje bleef bij de andere honden. Zij troostten hem. Meisje en mama moesten gaan en nog meer tranen stroomden naar de zee. Na twee dagen ging de telefoon. Hondje had nieuwe baasjes. Een aardige dame en heer. Zij beloofden dag en nacht heel lief voor hem te zijn.

djekky groen 4

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s gemaakt door Caroline van Rhijn

Verloren Moeder

‘Kom je je verloren moeder zoeken?’   ‘Hoe wist je dat ik hier zat? Ben ik al in de hemel? Ik word hier geknuffeld. Ze noemen mij schatje en ik krijg aardappelen en witlof. Pudding met bitterkoekjes.’   ‘Mijn gevoel, mijn gedachten. Ik kan het niet meer bij elkaar houden. Het is alsof er iets… lees verder

Smakkende lippen

Vlissingen, aan de einder waar bij helder weer Boulevard  –  België kust  met volle smakkende lippen en haar omarmt tot ze een grenzeloos geheel vormt met de schepen die schitteren in door de zon verlichte golven. Vlissingen, aan de einder waar in de avond golven de tango dansen in het ritme van eb en vloed … lees verder

OogenBlikken

  Kijk, Oog en Blikken Weerspiegelen zoete ziel Warmte in mijn hart     Op de meest onverwachte momenten lopen drie vrouwen, met hoedje op, door stad en land. Zij verzamelen linker- en rechter Oog en Blikken. Zij fotograferen, schilderen, schrijven, stellen vragen.  ‘Welke associatie of gevoel heeft u bij uw linkeroog? En bij uw… lees verder

Lieve Mamita

Terra Nova, woensdagochtend 10.45 uur Lieve Mamita, Een zachte zon, kabbelend water, palmbomen omringd door oranje gele bloemen op lange stelen. In de verte hoor ik het hoefgetrappel van de wilde paarden, het gesnuif waarmee ze elkaar vertellen over de avond en de nacht. Op de heuvel zie ik het bruine paard. Hij zwaait met… lees verder

Schrijfgoden

Ik nodig mijn hoofdpersonage uit om mee te gaan naar het ziekenhuis. We lopen langzaam door de draaideur naar de afdeling orthopedische chirurgie. Tegenover de gipskamer gaan we zitten in de blauw metalen stoelen die met elkaar verbonden zijn zodat we dicht tegen elkaar aankruipen. Ik hoop dat ik de gipskamer in kan, met een… lees verder

Badmutsen

                              Ik loop in een paar minuten van mijn huis naar zee. Het witte hondje draaft dapper mee, hij weet dat ik niet houd van getreuzel en geplas bij ieder paaltje. De winterzon tekent lichtjes op de golven. Twee oudere dames… lees verder

Verdrietfeestje

‘Is dit een verdrietfeestje?’, vraagt mijn 5-jarige dochter. Familie en vrienden lopen in en uit het huis, er wordt gehuild, gelachen, gepraat, samen gegeten, gedronken en gehuild. In de achterkamer ligt hij. Stil. Dood. De papa van mijn dochters, mijn lief.   Ik verwonder mij over de snelheid waarmee we van rol wisselen en dit toneelstuk… lees verder