Hond in de boom

Djekky en de strandpalen

Op een middag in de zomer ontmoetten zij elkaar voor de deur van het dierenasiel. Het meisje en het vuilwitte hondje. Ze keken in elkaars ogen en zagen slingers en kaarsjes, FEEST!

Het meisje wilde al heeeeeel lang een hond. Maar de moeder zei: “nee, nee, nee.” Het meisje verzamelde handtekeningen. Ze plakte het huis vol hondjes en schreef erbij:  “IK KRIJG EEN HOND”. Op een ochtend zat de moeder op de wc. Ze voelde iets kriebelen aan haar billen. Zelfs daar, op de rand van de wc bril, plakten de letters, IK KRIJG EEN HOND. De moeder sprong in de lucht en er knalde iets in haar hoofd, als een ballon waar een gaatje in geprikt wordt….. Ze schreeuwde heel hard: “JAAAAAAAAAAAAAAAAA!” Het woord plapte en plopte uit haar mond en klonk als een raket die naar de maan vliegt. De moeder hield van schrik haar hand voor haar mond. Had iemand haar gehoord?

Hondje verhuisde uit het dierenasiel met het meisje en de moeder mee naar zee. Hij ging in bad en het witte schuim werd zwart. Hondje wou de baas zijn in huis, de hele dag liggen, op schoot, op de bank en in bed, en eten, heel veel eten en knuffelen dag en nacht. De moeder zei: “Weg, ik wil geen hond op de bank en niet op mijn schoot”. ‘s Avonds schoof ze de mand met het slapende hondje naar de slaapkamer van het meisje. Op haar tenen sloop ze weg. Op het moment dat ze neerplofte op de bank stond hondje weer voor haar. Zijn staartje kwispelend en zijn ogen smekend: “Mag ik bij jou zitten en laat jij mij uit? Ik moet zo nodig!”

De moeder zuchtte diep. Pakte haar zeejas, oorwarmers, strandlaarzen en liep met hondje een rondje. Bij ieder paaltje een plasje. Bij ieder grasje een geurtje. Dit ging uren duren. De moeder stampte met haar laarzen op de grond. Ze keek op haar horloge. “Tijd.” “Kom.” Hondje keek verbaasd. “Tijd?” De moeder rukte hard aan de riem, hondje vloog in de lucht en landde hoog in een boom. Ze zuchtte diep, klom en klom en plukte hond van een tak alsof hij een appel was. Ze hield hem stevig in haar armen en voelde hoe hij haar hart veroverde.

Het meisje ging naar school. Hondje mocht niet mee. Daar ging de moeder met hondje aan de riem, vier keer per dag, hard lopend naar het strand, de kapper, de groenteboer, de tandarts. Hondje huilde heel hard als hij alleen thuis moest blijven. Hij voelde zich zo alleen en was bang dat zijn baasjes nooit meer terug zouden komen. Ze vonden voor hem een oppas. Oma hondje. Oma hondje was lief, knuffelde en vertelde verhalen. Ze liep met kleine pasjes achter hem aan tot bij de vuurtoren en terug. Ze zochten schelpjes en maakten een zandkasteel. Na school en in het weekend speelden meisje en hondje. Ze renden achter de bal. Ze stoeiden, en ze leerde hem kunstjes; zit en spring en lig.

Op een warme dag in een zomer had het meisje plots rode ogen. Ze kriebelden alsof er mieren in rondliepen. En ze nieste. Een keer, twee keer, duizend keer. De dokter zei: “Je bent allergisch.” Het meisje wilde dit niet horen. Ze wilde niet ziek zijn van haar hondje. Ze bedacht een plannetje, ze zou met hondje op het balkon gaan wonen, of op het strand waar de wind de hondenharen weg blaast. Ze vroeg haar mama, de buren, familie en vrienden. Niemand wist een oplossing. Op een dag in de herfst fietste meisje met hondje en mama naar het dierenasiel. Hondje huilde. Meisje huilde. En de moeder? Zij huilde emmers vol tranen. Ze knuffelden en gaven kusjes en zeiden tot ziens en je blijft voor altijd in mijn hart. Hondje bleef bij de andere honden. Zij troostten hem. Meisje en mama moesten gaan en nog meer tranen stroomden naar de zee. Na twee dagen ging de telefoon. Hondje had nieuwe baasjes. Een aardige dame en heer. Zij beloofden dag en nacht heel lief voor hem te zijn.

djekky groen 4

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s gemaakt door Caroline van Rhijn

3 Responses to Hond in de boom

  1. Hoi Beppie,

    Ik wordt geraakt door je verhaal. Heb gelijk ook de andere twee verhalen gelezen. Ik wordt er warm van, voel verdriet en ook blij. Wat mooi. Ik ga het mijn kinderen laten lezen.

    Liefs Moniue

  2. Lieve Beppie,
    Wat kan jij mooi schrijven zeg, heb adembenemend al je verhalen gelezen. Kon het allemaal zien gebeuren, heel ontroerend, komt recht uit je ziel, zal hier wel vaker langskomen, voor een wandelverhaal met jou.

schrijf een reactie