In het land van weten en vergeten

Twee jaar geleden schreef ik een blogbrief naar mijn mamita vanuit Terra Nova, waar ik de schrijfweek volgde bij Geert Kimpen en Christine Pannebakker.

Mijn moeder was geopereerd en in het land van vergeten terecht gekomen. In heldere momenten vroeg ze mij mee te denken over leven en dood en ze wilde dat ik haar zou helpen als het zover was.
‘Hoe bedoel je? Waar ligt voor jou de grens?’
‘Als ik niet meer kan lezen, schrijven, denken, herkennen, herinneren.
Net zoals Hugo Claus.

Geef mij dan een pil.’

Het is te laat. Er is geen vandaag en geen morgen. Ze zeggen dat je niet meer zelf kunt beslissen over leven en dood.

Vorige week zag ik de film ‘The farewell party’ waarin ouderen elkaar helpen om afscheid te nemen van het leven omdat de familie het niet kan, omdat de artsen en verpleegkundigen het niet kunnen of willen en ook God het laat afweten.
Ik huil en huil en ben verbaasd hoezeer deze film mijn hart raakt.

Er is enkel het nu dat telt. Het dankbare moment dat je mijn debuutroman “Ik lief je” in ontvangst neemt, glimlacht en zegt; ‘je allermooiste boek ooit.’

De momenten waarop we wekelijks schilderen in het atelier van het verpleeghuis. Samen werkend aan hetzelfde schilderij. Jij met een kwastje, minutieus, in lijntjes, vormen. Ik met een grote kwast, ongeremd en wild als jouw kind. Al schilderend nemen we elkaars stijl over, jij neemt de vormen minder serieus, ik kom tegemoet aan de realiteit. Ieder schilderij moet volgens jou voldoen aan twee eisen. Het moet kleurrijk zijn en je wilt dat het licht erop te zien is. Ochtendlicht, avondlicht, licht aan zee.

In augustus is onze eerste expositie ‘van de komende en de gaande mensen.’ Tien schilderijen, grote doeken en kleinere, realistisch en abstract. De avondzee, jouw geboortehuis met de stal en de bloementuin, het paard van je vader, een zelfportret, een zwemmer in zee.

In het land van weten en vergeten klinkt een lach van verwondering.

schrijf een reactie