Verdrietfeestje

‘Is dit een verdrietfeestje?’, vraagt mijn 5-jarige dochter. Familie en vrienden lopen in en uit het huis, er wordt gehuild, gelachen, gepraat, samen gegeten, gedronken en gehuild. In de achterkamer ligt hij. Stil. Dood. De papa van mijn dochters, mijn lief.  

Ik verwonder mij over de snelheid waarmee we van rol wisselen en dit toneelstuk spelen zonder te oefenen. Wie heeft dit script geschreven en waarom moet het binnen 5 dagen opgevoerd worden voor een publiek? 

Iedereen weet dat er een dag komt waarop het leven stil staat maar er is niemand die vertelt wanneer dat zal zijn en hoe je je hierop kunt voorbereiden.

Geboren worden is in feite op weg gaan naar de dood. En leven is dan de kunst om te genieten van wat is, iedere dag alsof het de laatste is. Maar wie kan dat? Is het aan mij, of de leerkracht op school om mijn dochters te leren filosoferen over het leven en de dood en te kijken of we zo het taboe en de angst voor het onbekende kunnen verminderen? 

Ik weet dat rouwen rauw zal blijven maar misschien leren we zo om een volgende keer voorbereid een verdrietfeestje te vieren.

schrijf een reactie