Verloren Moeder

‘Kom je je verloren moeder zoeken?’
 
‘Hoe wist je dat ik hier zat?
Ben ik al in de hemel?
Ik word hier geknuffeld. Ze noemen mij schatje en ik krijg aardappelen en witlof. Pudding met bitterkoekjes.’
 
‘Mijn gevoel, mijn gedachten.
Ik kan het niet meer bij elkaar houden. Het is alsof er iets uit mijn mond ontsnapt waar ik niet eerder aan gedacht heb.
Als ik vroeger sprak had ik het gesproken woord al voorbereid in mijn hoofd. Daar heb ik nu geen tijd voor. Zo lijkt het.
Mijn zekerheid, mijn zelfvertrouwen. Het verdwijnt. Steeds sneller.’
 
‘Waar ben ik. Waarom kan ik niet naar huis? Waarom moet ik hier blijven?
In mijn hoofd wonen gedachten die ik niet wil. Alsof er iemand stiekem in de nacht in mij gekropen is en mijn leven overneemt.’
 
‘Ik wil nu naar de hemel, deze week nog.
Dan kan ik eindelijk meedoen met het vertellen van verhalen over vroeger. Opscheppen over hoe goed we het hadden ondanks de oorlog en de armoe. We maakten muziek. En
ik danste met je knappe vader, alle stoelen aan de kant en daar zwierden wij over het okergele zeil. De wals, de Sneeuwwals.’
 
‘Wil je wat eten of drinken?’
 
‘Ik vier feest in de hemel. Iedere dag krijg ik een advocaatje, portje of een borrel. We vertellen elkaar moppen. Jullie kunnen de lachsalvo’s horen als de donder voor de bliksem op een warme zomerdag.‘
 
‘Leven of dood. Het eindigt nooit.’
 
‘We zijn hier met velen maar dat kan. Een zieltje heeft weinig ruimte nodig.
We spreken met elkaar en met de achterblijvers via de geest. Het denken en voelen gaat door.
Weet je, ik geef jou een teken. Als er iemand in je bovenarm knijpt, ben ik het.’
 
‘Ik twijfel aan mezelf. Onbewust maak ik mij zorgen. Wat als ik nu gevaarlijk word? Moet ik dan opgenomen worden, in een gesticht?
Misschien koop ik lucifers. Ik ben bang dat ik iets doe wat niet kan. Ik wil dit voorkomen.
Misschien vind je mij wel gek, of een debiel. Of welke ondertiteling je ook maar wilt gebruiken. Het maakt mij niets uit.’
 
‘Soms maak ik verkeerde beslissingen. Soms.’
 
‘Je dode vader staat al op mij te wachten. Hij roept ongeduldig; ‘Wanneer kom je nou. Hoe lang moet ik nog hier staan met mijn armen wijd open?’
 
‘Als ik niet meer aanspreekbaar ben en dus niet meer besta ben ik een levend lijk. Dan is mijn wens duidelijk. De snelste manier om te gaan is een injectie. Geef mij die. Als je het niet durft, doe ik het zelf.’
 
‘Ik zit op wacht. Had al lang moeten gaan. Maar ik heb hier nog iets te doen. Ik weet niet wat.’
 
‘Dit vind ik net zo erg als kanker krijgen. Wat zou jij het liefste willen?’
 
‘Het mooiste in mijn leven zijn mijn kinderen en kleinkinderen. Liefde en vriendschap.’
 
‘Sinds wanneer woon ik in de hemel?’
 
 

3 Responses to Verloren Moeder

  1. Wat prachtig geschreven Beppie.
    Ik heb dit gedeeld op mijn facebookpagina.

    Groetjes en tot gauw,
    José
    één van de dames die soms de aardappelen en witlof serveert.

  2. Mooi verwoord en veel uitspraken zo herkenbaar. Ik zie haar voor mij als ik dit lees.

    Sophia van Elk, de dochter van de buurvrouw van je moeder in Ter Reede

schrijf een reactie